من در خود گم شدم
تنها فر و ریختم
صدایش را کس می نشنید
طوفانی از آه و اشک
رویایی بر باد رفته
فردایی فرو ریخته

نمیدانم نمیدانم
یا من گم شده ام ، یا مرا گم کرده اند
همه چیز ناشناس
حتی صورتی که در آیینه می بینم
شاید
آیینه هم
رویایی از فردا باشد
من نمیدانم
تو ،،،،، نمیدانم می دانی یا نه

این هم برای تو غریبه ی آشنا
اگر گونه ات را خیس دیدی
مطمین باش
در سرچشمه ی آن
روزی من هم
مسافری بودم که آرزوی چشیدن
جرعه ای از آن را داشتم
تا
فردا را بی رویا نگذرانم

آنچه می نویسم
چکیده ی از اشک است
چون
کنعان در پی یوسف
از هر نسیمی
نشانی می خوانم
شاید
یا خود را بیابم
یا رویایی برای فرداآنچه می نویسم
چکیده ی از اشک است
چون
کنعان در پی یوسف
از هر نسیمی
نشانی می خوانم
شاید
یا خود را بیابم
یا رویایی برای فردا

برفی از سفیدی بارید بر سرم
همه گفتند آسمان بخشش ریخته
یکی گفت اردش بیخته
الکش آویخته
هر که از دید خویش سنجیده
همه خواهند دید
به فردا نرفته به پیری رسیده